Steeds opnieuw word ik geraakt door het vermogen van mensen om, ondanks alles wat ze hebben meegemaakt, de weg terug naar zichzelf te vinden. 

Ik geloof niet dat een mens gerepareerd hoeft te worden. Achter pijn, beschermingsmechanismen en oude patronen blijft iets heel en levends aanwezig. Soms raakt dat uit beeld, bedekt door wat het leven van iemand heeft gevraagd. 

In mijn werk zoek ik daarom niet als eerste naar oplossingen, maar naar ontmoeting. Een plek waar alles wat er is er mag zijn. Waar met aandacht gekeken kan worden naar wat iemand heeft gevormd, in relaties, in het familiesysteem en in eerdere ervaringen. 

Zodat er ruimte ontstaat voor een nieuwe beweging. 

Ik ervaar steeds opnieuw dat verandering kan ontstaan wanneer iemand zich werkelijk gezien en ontmoet voelt. Dan kan iets verzachten, ontstaat er ruimte en kan wat vastzat weer in beweging komen. En soms wordt voelbaar wat al die tijd aanwezig was: levendigheid, creativiteit, wijsheid, liefde en verbondenheid. 

Ook voor mij is die beweging nooit klaar. Mijn werk is daarom ook een voortdurende uitnodiging om mezelf te blijven ontmoeten. Hoe vrijer ik me kan verhouden tot mijn eigen geschiedenis, hoe meer ruimte er ontstaat om de ander werkelijk te zien. 

Voor mij is gegrond aanwezig zijn meer dan een titel. Het is een grondhouding. 

Aanwezig zijn bij mezelf. 
Aanwezig zijn bij de ander. 
Aanwezig zijn bij wat zich aandient.